Het aftellen kan officieel beginnen.



Bo (of bob voor intimi) staat al weken op ontploffen maar ze heeft het gehaald ze is vandaag over de kritiek periode heen van een week en een dag. Mochten de kittens besluiten dat ze het echt niet meer uithouden in haar buik, dan is hun kans op overleven vanaf vandaag aanzienlijk gestegen.



Als ik zo naar Bo kijk dan blijven ze nog wel even zitten. Ik weet niet of moeder lief het ook nog zo leuk vind. Sinds gisteren blijft ze liever niet langer staan dan nodig is. Wachten en stil staan wordt nu automatisch liggen. Daarin tegen springt ze nog steeds in een vloeiende beweging op het aanrecht en ook de andere poezen moeten nog regelmatig bukken om een dreun voor hun harses te ontwijken. De tolerantiegrens van onze lieve Bo is richting het nul punt aan het dalen.



Kortom we zijn hier allemaal flink aan het aftellen. We kunnen niet wachten om de kittens te ontmoeten. En we hopen dat Bob het voorlopig zo druk heeft met een stuk of zes kittens dat ze ons een beetje met rust kan laten.

wachten

woensdag 27 september 2006



Iedere bevalling neem ik me weer voor dat ik geduldig kan en zal wachten tot de datum die ik op de kalender heb geschreven is aangebroken. Ik mag van mezelf niet eerder de kittens verwachten dan op die ene uitgerekende dag. Stiekem zorg ik wel dat de dagen voor die dag er wat leeg uitzien in mijn agenda. Vrije dagen worden wat heen en weer geschoven en afspraken afgehouden. Maar nog steeds verwacht ik niets voor die ene dag.



Helaas is de werkelijk anders. Vanaf het eerste moment dat moeder poes plekjes begint te bezichtigen en testen, ben ik alert. Elk vreemd miauwtje moet worden gecontroleerd en bij te lange afwezigheid van moeder ga ik zoeken. En altijd ligt ze in diepe rust op een heerlijk warm vaak niet al te logisch plekje.



Mijn gedrag wordt per dag een graadje erger. Rustig slapen lukt niet meer. De meest rare en nare dromen komen ‘s nachts langs. Elk geluidje ben ik wakker en alert. Stel je voor. Ik voel me een zenuwachtige zombie tegen de tijd dat het echt gaat beginnen. En dan denk ik waar heb ik me druk over gemaakt. Mijn poezen bevallen niet zonder mij, ze wachten wel. Ze vinden me lief en zij zijn mijn kinders. Bovendien als het echt moet zal ze het toch ook wel alleen kunnen?



Maar toch…. … Ik kan niet meer wachten!!!!

De bevalling ging super. heb me voor niets druk gemaakt.

Bo heeft gewacht tot Sander en ik samen naast de doos zaten.

De kittens zijn nu drie weken oud en worden al echte katjes. Ze kunnen al een beetje lopen en ook de eerste karakter trekjes komen naar voren. Funky is een echt onder zoeker hij zit alleen stil als hij slaapt. Fix en flower zijn echte koekkelkatten en Fiona is de denker, zij weet nog niet wat ze wil. Fire heeft zijn voorkeur voor mensen een blaast (of iets wat er op lijkt) naar vreemde. Maar van Fanta krijg ik nog geen hoogte. Dat is nog een verassing.



Sinds vorige week heeft het nest een zorgzame tante met wie ze de beperkte ruimte moeten delen. La Donna heeft zich ontpopt als waakkat. Ze gromt naar bezoek, houd vervelende andere katten hardhandig op afstand en moet de hele dag de kittens wassen. Vooral omdat ze zo leuk kunnen plassen. Volgens mij is ze er erg aan toe om ook moeder te worden. En Bo die vind alles goed.



De eerste week heeft Bo zo veel aan haar kittens gegeven dat ze niet goed voor zichzelf heeft gezorgd. Op dit moment gaat het iets beter met haar. Ze is enorm af gevallen. Ze eet nu veel babycat dus ze zal snel weer wat dikker worden. Zeker als de kittens volgende week zelf gaan eten, zal haar taak iets minder groot zijn.

Sorry had het forum laten vastlopen. Vandaar dat ie even ofline was



maar we zijn er weer met twee nieuwe verhalen

Een wervelwind met een E



Goed twee weken geleden, zijn de kittens naar de grond verhuisd. De doos bleek te klein omdat La Donna haar dikke gat ook in de doos had geparkeerd en er niet meer uit wilde komen. De kittens konden al een beetje lopen en probeerde toch al te ontsnappen uit de krappe, volle doos.

Dus ik heb het hek opgezet en de babyspeeltuin ook maar gelijk ingericht. Leuk kitten-speelplaid, zachte mandjes, voer, dekentje en een klein kattenbakje.

En precies op dat moment vond ook Eshe het tijd om zich met de kittens te bemoeien. Het kattenbakje met zaagsel werd als bed getest. Het resultaat hoef ik hier niet te vermelden, maar het lag overal. Het eten werd getest, tot het bakje leeg was. We hebben er al ruim 4 kilo babycat door heen gejaagd en als er 400 gram in de kittens is gegaan dan is het veel. Maar het leukst spel was nog wel om de kittens aan hun staart door het hek heen te trekken zonder dat ze gingen gillen. Dit hebben we vijf dagen volgehouden tot dat de kittens het leuke kitten-speelplaid als groep gingen aanvallen. Het plaid heeft 24 uur stoer stand gehouden, maar daarna werd het ook hem te veel.

De babyspeeltuin moest weer verbouwd worden naar stoere kleuterspeelplaats. Kleine krabplaatje, muisjes, tunnel en meer van dit spul. Dit proces heeft Eshe vanaf een strategische plek aanschouwd, en toen alles perfect naar mijn zin stond, kwam ze in beweging.

Salto’s om de krabpaaltjes, kei hard door de tunnel, springen, rennen en raar doen op nog geen drie vierkante meter. Hysterisch. De kittens zaten beduusd in een hoekje te kijken. Binnen 5 minuten was mijn leuke, schattige kleuterspeelplaats een ravage.

Het is alleen jammer dat de kittens dit hebben onthouden en nu erg hun best doen om ook zo wilt te spelen.

Paniek.



Naast Bo, La Donna, de zorgzame tante, Eshe, het grote voorbeeld en Olijfje, zij speelt op een hele bijzondere manier met de kittens. Ze vangt ze al muizen en laat ze vervolgens weer los, heeft ook Noël het nest geadopteerd.

Noël moet bijna bevallen rond de 18e van deze maand maar ik verwacht ze iets eerder, hierdoor is ze veel aanhankelijker dan normaal, na een kroelbui van een half uur kreeg ze geen aandacht meer van mij een kwam ze de kittens tegen. Ook leuk Noël plof in een mandje en heeft prins heerlijk de hele nacht met een paar kittens gelegen.

Maar vanmorgen ging er iets mis, in haar ogen dan. Als ik smorgens naar de badkamer ga gaat de hele delegatie mee. Bo moet water drinken. La donna wil geborsteld worden en Little vind het leuk om in het bad te springen en te rollen maakt lekker herrie, de rest loop er achter aan om te contoleren of ik wel opschiet zodat ze snel kunnen eten.

Maar nu het hek weg is omdat de kittens eroverheen klimmen en er echt geen nut meer is om het te laten staan. Huppelen er ook 6 kittens mee de badkamer in. Wat tot nu toe nog geen problemen heeft gegeven.

Noël, de enorme zorgzame moeder gaat er achter aan. PANIEK. Dit is gevaarlijk voor de kittens. Gillen naar de kittens dat ze daar weg moeten gaan. Ze probeert ze in hun nekvel buiten de badkamer te dragen, maar zodra er een buiten staat zitten de andere weer binnen. Nog harder gillen. La Donna kwaad want je moet niet raar doen tegen de kittens. Dus La Donna Slaat Noël voor haar harses. Bo loopt wat onrustig heen en weer, snapt niet waar dit over gaat en vergeet water te drinken. Ik geloof dat ik nog nooit zo snel klaar was in de badkamer. Die deur blijft voorlopig maar even dicht.

Het gaat hartstikke goed met de kittens, ze zijn morgen 8 weken oud.
Ze zijn druk en speels en groeien goed.
De komende twee weken. Zal ik over alle kittens een verhaaltje of avontuur proberen te schrijven, voor dat ze naar hun nieuwe huis gaan.

Fix de koekeldoos.



Dat Fix erg van koekelen en gezelschap hou wist ik al. Als hij even de kans krijgt is hij in de buurt van ons, zo niet dan ligt hij bij de andere kittens of katten.

Maar sinds de kittens van Little geboren zijn heel hij een nieuw favoriet tijdverdrijf.

Minimaal 10 keer op een avond als de kittens beneden in de huiskamer aan het spelen zijn. Is Fix op eens verdwenen. We hoeven nu niet meer te raden waar hij zit. Tien tegen een dat hij bij Little in haar tent ligt. Tussen de kittens. Soms wil hij ook een slokje melk, soms ligt hij daar lekker warm keihard te spinnen en soms wil hij gewoon even de kittens likken. Ze smaken ook zo lekker.

Flower het drakenkind.



Flower is een echte dondersteen, ze kan erg goed traplopen vooral naar boven als wij beneden zijn en naar beneden als wij boven zijn. Haar partner in crime is Eshe. Samen halen ze heel wat streken uit. Hoe wilder en harder hoe beter. Vandaag was ik haar aan het zoeken, lag ze prins heerlijk boven op de krappaal, samen met La Donna helemaal trots te zijn. Ze is de eerste uit het nest die nieuwe dingen probeert. Ook hier voor geld hoe gevaarlijker hoe beter. Geen enkel ander kitten heeft zich nog zo hoog (twee meter boven de grond) in de krabpaal begeven. Maar nu zij het ijs heeft gebroken zal het hele spul het binnen 48 uur ook wel durven.

Fiona komt los



Fiona is het kleine meisje van de groep, de afgelopen weken heeft ze bij alles eerst goed geobserveerd hoe de andere kittens zelfstandig dingen onderzochten, trap gingen lopen en wilde spelletjes speelde. Fiona liep een paar dagen achter op de andere kittens misschien omdat ze wat kleiner is, misschien omdat ze gewoon zo voorzichtig is.



WAS met hoofdletters. Sinds maandag staat de ballentent in de huiskamer.

Dit is een zelf uitklapbare tent met ongeveer 100 McDonald’s ballen erin.

Binnen 10 minuten zat Fiona als eerste op de tent, liet ze de tent instorten en ik weet niet wat voor wilde spelletjes ze nog meer heeft verzonnen. Vanaf deze dag doet onze Fioon, niet meer onder voor haar broertjes en zusjes. Maar als het op stoeien aankomt is ze wel zo intelligent om die broertjes uit te kiezen die ze aankan. Slimme meid die Fiona.

Te saai voor Funky



Af en toe besluiten een kittens van ongeveer 8 weken oud dat het teleurstellend zou zijn als hij of zij zijn hele leven bij ons zou moeten blijven wonen. Ik heb het nog maar een keer eerder meegemaakt. Funky is dus ook zo’n kitten.

Funky is de grootste uit het nest, al redelijk zelfstandig en weet wat hij wil. En dat is dus niet hier blijven. Hij eet, slaapt en knuffelt net zo veel als de andere kittens, daar is niets raars aan te merken. Maar op die stille momenten, vaak vlak voor het slapen gaan kan hij me aankijken met van die vragende, doffe ogen, alsof hij wil zeggen: “Dit is het toch niet hė. De wereld is toch wel groter en spannender dan dit. Ik vind het hier heel erg saai”

Als hij weer zo’n bui heeft dan geeft ik hem een aai over zijn hoofd en vertel ik hem dat 10 december erg dicht bij is, dat zijn wereld dan veel groter en spannender wordt en dat zijn grote broer Tom (Diesel) hem wel 100 nieuwe streken zal leren.

Ik weet niet of hij me geloofd maar ik weet zeker dat hij droomt over een wild en avontuurlijk bestaan.

Fanta “te veel broertjes en zusjes”



Fanta is een schat. Hij wordt met de dag stoerder en groter.

Maar wat moet je met zo veel broertjes en zusjes? Het is bijna onmogelijk om ze allemaal tegelijk in de gaten te houden. Het kan wel maar dan moet je stil op een hoekje van de bank gaan zitten. Als je mee gaat spelen wordt je constant van achteren aangevallen.

Fanta heeft een goede oplossing voor dit probleem gevonden. Als iedereen boven is lokt hij een of twee nestgenoten naar beneden en gaat daar rustig spelen en andersom werkt dit ook. Zijn ze beneden dan gaat hij met zijn gezelschap naar boven.

Het voordeel daarvan is dat je af en toe ook nog melk kan stelen van de kleine broertjes en zusjes. (zij zijn nu 2,5 week oud.) Noël vind dit prima maar Little heeft voor straft de helft van zijn snorharen eraf gebeten. Eigenschuld dikke bult, heet dat.

Fire, weet wat hij wil



Fire is een stevig ventje, hoewel hij ook nog wel zijn baby momenten heeft. Hij heeft ontdekt dat als je maar hard genoeg tegen ons gilt, je eigelijk altijd je zin krijgt. Fire mauwt niet hij gilt, om eten, om een knuffel. Het is dat hij al rood is maar anders zou hij regelmatig rood aanlopen van boosheid.

Lief drakenkind, halfneusje, koekeldoos, klein meisje, gilbekje en witte vent, veel plezier in jullie nieuwe huizen.
Lief zijn voor iedereen.
En laat af en toe wat van je horen.
We vinden het altijd leuk om te horen hoe het met jullie gaat.

Groetjes Marjanne, Sander, Igor, Noël, Olijfje, Bo, Little, La Donna en Eshe.