Woensdag 26 oktober 2005

Is er ooit een poes trotser geweest op haar buik dan Little. Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ze inmiddels al bijna 1.5 kilo is gegroeid. Of we krijgen veel kittens of het worden reusjes. Het zal een blijde verrassing worden.

Nog twee en een halve week wachten. Als ik er niet elk uur aan hoefde te denken dan was dat nog uit te houden. Maar nu Enya van whitfreynick op het punt staat te bevallen, en ik met de telefoon aan mijn hand gelijmd door het huis loop, wordt mijn oog elke keer weer naar die buik gezogen. Dat heerlijke ronde, harige buikje van mijn Prinsesje. En alsof ze weet dat ik kijk draaid ze haar buik dan omhoog. Alsof ze wil zeggen mooi he. Hier zitten mijn baby's in.
En wat kan ik dan anders doen dan een kusje op haar buik geven en haar vertellen dat ze de mooiste prinses van de wereld is.

Zaterdag 29 oktober (Nog maar twee weken)



Wordt je van zwanger zijn doof?



Mijn lieve Little die altijd luisterde als ik haar riep, heeft volgens mij nu ook kittens in haar oren groeien. Sinds een paar dagen weigert ze om te luisteren. Ik moet haar echt aanraken voor dat ik haar aandacht krijg. Alles wat zij aan het doen is is belangrijker dan naar mij kijken of luisteren.



Het is ook zo vermoeiend om zwanger te zijn en daarnaast is het een geweldige reden om de eigenwijze poes uit te hangen. Little we vergeven het je, (omdat je zwanger bent)

Zondag 6 november.



Nog maar een week of wel 6 nachtjes slapen of wel nog heel veel uur. Laten we daar maar niet te veel over nadenken.



Ons kleine prinsesje is nog steeds heel tevreden, hoewel ze niet meer dan drie meter kan lopen en dan moet ze echt even gaan liggen. Dat wil ze ons wijs maken, want als het etenstijd is komt ze als hardst aanrennen en springt ze op het kastje waar het eten staat. Die eetlust van haar groeit net zo hard als haar buikje.

Ze zijn er!!!!!



Op 11 november midden in de nacht zijn er 4 prachtige kittens geboren.

Eerst een heel mooi poesje daarna 3 rode katers. Maar hoe kan het ook anders wij zijn op Rood.

Little en ik waren gelijk verliefd. Maar we moesten wel even bijkomen van de bevalling. Vandaar deze late update van het kittendagboek.

De bevalling zelf ging erg goed. Ons prinsesje had wel wat hulp nodig van mij, vooral veel emotionele steun. In de vorm van complimenten en heel veel aaien over de bol.



We zijn nu een paar dagen later en de kittens groeien als kool. Overdag liggen ze in een mandje onder het bed en als ik ga slapen verhuisd het hele spul naar een doos die praktisch in mijn bed staat. De kittens mogen little’s uitgestippelde dagprogramma niet teveel beïnvloeden. Prinsessen stellen eisen. Ik vind alles prima, en de kittens? Zolang zij kunnen eten, zijn zij ook tevreden.

Waarom Erik, Erik heet



Erik lijkt op een jongen die een aantal jaar geleden bij mij in de klas heeft gezeten.

Stel je een jongen voor: niet al te groot, rood haar, bloempotkapsel, heel erg aanwezig maar erg aardig en plezierig gezelschap. Je kon geen ruimte inlopen zonder Erik over het hoofd te zien.



Deze kater heeft ook zo’n kapsel. Hij is heel erg lief maar wil met iedereen het gevecht aan om zijn favoriete tepel. Hij was de kleinste kater bij de geboorte 103 gram (tegen 109 en 112 gram) maar in middels is hij al aardig gegroeid. Dit kleine ventje zorgt wel voor zichzelf. Ik heb een dag getwijfeld of ik hem wel Erik zou noemen. Het is nou niet wat je noemt een echte kattennaam. Maar soms heel soms is een Erik gewoon een Erik.

De kittens zijn nu ongeveer anderhalve week oud en ze doen het super. Erik en Elwood groeien als kool. Soms heb ik het vermoeden dat ze ontploffen als ze nog een hap nemen. Ons dametje doet het iets rustiger aan en Elmo nog iets langzamer. Hij is het ukkie van de groep. Nou zou ik me daar zorgen om kunnen maken maar de werkelijkheid maak ik me meer zorgen maak om de rest. Elmo groeit op een normaal tempo, de dame in het gezelschap, eshley, valt ook nog wel onder normaal maaaaar Elwood en Erik groeien bijzonder waanzinnig hard. Ben erg benieuw hoe enorm die later gaan worden. Tijgers op de Veluwe materiaal vermoei ik.

De oogjes zijn nu al bijna een week open en alle vier beginnen ze zich op te drukken met hun voorpootjes. Vaak gaat die samen met een schreeuw van uiterste inspanning waarna ze neer vallen een buikschuivend een tepel opzoeken. Ben bang dat het niet al te lang meer gaat duren voor dat ze de doos ontgroeid zijn en ik meer afstand moet gaan nemen, en (ze wonen nu naast mijn hoofdkussen) een plekje op de grond voor ze moet inrichten. Maar tot het zover is val ik nog elke avond inslaap met mijn hand in een doos vol kittens en mijn lieve prinses.

Maandag 5 december
De kittens zijn nu ruim 3 weken en beginnen al behoorlijk rond te wandelen in de doos. Eshley komt na wat aanmoediging van mij de doos uitklimmen, gaat vervolgens op mijn kussen zitten, geeft een kopje en klimt snel weer terug. In de doos rent ze dan nog een paar vreugde rondjes en dan is het hup weer aan de tiet. Ik begin steeds meer mijn hart te verliezen aan haar. Ben er nog niet zo zeker van dat ik haar wel weg kan doen.

De katers doen het wat rustiger aan. Zij eten liever, observeren de boel of houden een knokpartijje om de beste tepel.

Ik geeft het nog een week en dan rennen ze alle 4 door de kamer.

sorry voor de late update

hier onder vind je de reden hier voor.



Snik

eerste kerstdag ( 6 WEKEN OUD)



Eindelijk durf ik weer iets in het kittendagboek te schrijven. Noem het bijgeloof maar meer ongeluk kon ik er echt niet meer bij hebben.



Ik zal bij het begin beginnen. Twee weken geleden kreeg Elwood last van diarree. Heel onschuldig hebben alle kittens wel eens. Dit gebeurde vrijdag nacht. Toen zondag nacht alle kittens diarree hadden vertrouwde ik het niet meer. Ik heb het spul in de auto gezet en naar de dierenarts gebracht. Er was niets bijzonders aan de hand, gewoon diarree, medicijnen mee en weer naar huis. De week die volgde was een echte HEL. Elke paar uur de kittens voeren want ze vielen steeds meer af en poepten witte zuren melk. Medicijnen er in, s nachts mijn bed uit, dierenarts bellen om te over leggen, alles alles heb ik geprobeerd. Zaterdag ging het heel erg slecht met Elmo en Elwood de rood zilvere katers. Zij wogen met hun 5 weken oud nog maar 300 gram en hadden de puf niet meer om te bewegen met Eshley ging het iets beter maar niet veel. En Erik? Die is nooit langer ziek geweest dan 24 uur. Blakend van gezondheid met zijn rode wangen was hij zijn nestgenoten aan het slopen (van verveling) En dit konden ze nou net niet meer hebben.

Omdat ik het echt niet meer zag zitten heb ik de dierenarts gebeld, we konden langs komen, maar eigelijk was het al gedaan met Elmo en Elwood. Hun lichaamstemperatuur was niet meer te meten. De temperatuur van het poesje was goed maar ook zij was erg uitgedroogd. De dierenarts heeft ze nog wat vocht toe gediend onder hun huid. Helaas hebben Elmo en Elwood de nacht niet gehaald. Tien minuten na elkaar stierven zij laat op de avond.

Zondag trok ik het echt niet meer toen het poesje nog verder achteruit was gegaan. Zij heeft zondag nacht bij de dierenarts doorgebracht en ik heb voor de eerste keer die week een nacht door kunnen slapen.

De volgende morgen schrok ik me dood toen de telefoon ging. Het was de dierenarts. Ik kon haar komen halen. Het enige wat ik kon zeggen was “waarom?” In mijn hoofd kon ze of dood zijn of opgegeven, ze was zo slecht die dag ervoor. Maar nee, madam was woeden dat ik haar daar achter gelaten had ze heeft haar longen uit haar lijf zitten gillen en hing constant boven in het hok. (het resultaat is dat ze nu een week later nog steeds geen stem heeft en komt een kraken geluid uit). De dagen die daarop volgde ben ik elke dag naar de dierenarts geweest voor een injectie met vocht. Ze bleef maar afvallen, 326 gram woog ze nog maar en Dondag na bijna twee weken ziek zijn geweest, was ze aangekomen Yes yes. Eshley die nu Eshe Heet (Afrikaans voor leven) zou blijven leven. En toen was het vrijdag en was haar poep zo hard dat ze bijna verstopt zat. Hoe bedoel je van het ene naar het andere uiterste. Laxeermiddel dan maar en daar bij hoort ook weer afvallen.



Maar nu op eerste kerstdag werd ik wakker met een mooi bruin kleurig niet te hard en niet te zacht drolletje in de kattenbak naast bij bed, van Eshe. Het is een mini poesje maar ze eet weer zelf, poep de goede kleur en is heel erg vrolijk. Deze kleine vechtersbaas heeft mijn hart gestolen.





Elwood en Elmo

FF een kort berichtje van mij

met Eshe gaat het erg goed ze weegt al boven de 500 gram.
we zijn heel erg trots op haar.

Niet schrikken van de foto's want little heeft haar een beetje toegetakeld.
Moeder poezen willen nog wel eens snorharen af bijten van kittens die niet luisteren of veel weg lopen. Met mij mee gaan naar werk en naar de dierenarts telt dus ook als weglopen. maar omdat little niet alleen de overtreffende trap neemt maar 10 treden hoger zit dan andere katten. Heeft ze nadat er geen haar meer in het snorharen gebied zat, en dan bedoel ik ook geen haar, (Eshe heeft twee kale wangen) Is onze Prinses aan de oren van Eshe begonnen. De Oren van eshe zijn ook kaal maar die kunnen duidelijk minder goed tegen dat getrek. Hier en daar is er ook een veletje mee gegaan. vandaar dat Eshe niet meer mee mag naar werk. Ze groeit er iets minder hard door en valt om van de honger als ik thuis kom maar is blijft tenminste heel.

wat zou het leven saai zijn zonder katten.

Erik zoekt een huis.
Erik zoekt een heel bijzonder huis.
Erik zoekt een huis waar mensen wonen met engelen geduld en ogen in hun achterhoofd.

Erik zoekt een huis met veel ren en klim mogelijkheden.
Erik vecht/ stoeit / pest/ springt op / bijt op / rent-om-ver en klimt graag in andere huisgenoten. Dus voor Erik geld hoe meer huisgenoten hoe beter. Voor de spreiding zeg maar.
Erik slaap/ koekeld/ bemoeid en wast ook graag andere huisgenoten.
Erik heeft geen voorkeur voor huisgenoten maar wel veel die tegen een stootje kunnen.

Samengevat: ruimte, voer en aandacht heel erg vaak en heel erg veel

Wie O Wie

Maandag 16 januari

De kittens zijn voor het weekend geënt, net zo als little en hun tante Bo.
We hebben het dit keer gelijk goed aangepakt, met een volledige enting levende entstof en een neusenting. Maar dat wat we verwachten is tot nu toe uitgebleven. Geen ent-reactie. Normaal slapen kittens veel de dag van de enting en eten ze wat minder tot slecht.
Ik begin me af te vragen waarmee ze zijn geënt.
Ik heb het vermoeden dat er Turbo en kunstmest in zat. Ze zijn allebei sinds de enting 100 gram gegroeid. Dat is al knap in drie dagen maar daarnaast zijn ze al dagen ren je rot aan het spelen. Dat moet toch ook energie vreten.

Ik denk dat ik zelf ook maar een enting ga halen. Kan ik wel hebben zo in de winter

Zaterdag 25 februari

het is al twee weken geleden dat Erik ons heeft verlaten. Het gaat goed met hem in zijn nieuwe huis. samen met zijn nieuwe vriendin Belle (Heilige Birmaan poes)gaat hij daardoor met uithalen en plannen van nieuwe streken. Zoals wij hier al van hem gewent waren.

Ook met Eshe gaat het erg goed. Zij hoort er helemaal bij. De rest van de groep hier heeft schijnbaar begrepen dat ze blijft. Daardoor moet ze extra vaak gewassen worden, door noël, la donna, olijfje en haar moeder. Ik hem nog nooit zo'n schone poes gehad. Ze weegt in middels bijna twee kilo en is hard opweg op hier de grootste Coon te worden. Wie had dat ooit gedacht.

Dit zal waarschijnlijk het laatste bericht zijn in het dagboek.
Het volgende nest krijgt een eigen dagboek. waarin alle leuke, grappige en andere info over het nest zal staan.

Groetjes Marjanne